menu
follow Anita:

04 September 2018

Opera News: Critics Choice - Anita Rachvelishvili's debut album

Operanews სტატია-რეცენზია ანიტას SONY-სთან ჩაწერილ დისკზე, რომელიც კრიტიკოსების რჩეული გახდა.


ქართველი მეცოსოპრანოს ანიტა რაჭველიშვილის დებიუტი ლა სკალაში 2009 წლის დეკემბერში შედგა კარმენის როლში, რომლელიც  დიდი აფეთქებასავით მოევლინა სცენას. ზუსტად ამ იკონური, მაცდური ქალის დასამახსოვრებელი პორტრეტით დაიწყო მისი კარიერა. რაჭველიშვილის ხმა არის უსაზღვროდ საინტერესო -  მსუყე, ძალიან ვნებიანი, კაშკაშა მაღალი ნოტებით. თუმცა, იგი ამავდროულად ფლობს მსმენელის ყურის მოჯადოების ხელოვნებას ფოკუსირებული, მშვიდი ნამღერით.

მისი სეგიდილია აღსანიშნავია ნაზი, თითქმის მოჩურჩულე დასაწყისით, თითქოს ობობა ნელ-ნელა აბამდეს ქსელს მიუხვედრელი მსხვერპლის გარშემო. ფრაზამდე "mon nouvel amant" (ჩემი ახალი საყვარელი) იგი სულ ცეცხლით გვეთამაშება, ამის შემდეგ კატაპულტით გვტყორცნის ბოლო სტროფისკენ და ბოლოს კი ყველას ჟრუანტელი გვივლის კეფიდან კისრამდე.

მისი ჰაბანერა იმაზე სწორხაზოვანია ვიდრე ამას შეიძლება ჩვენ ველოდეთ, მაგრამ მას ყოველთვის გამოსდის კარმენის პიროვნებად გადაქცევა და არა მყვირალა სირენად.

სამსონ და დალილადან "Printemps qui commence" რაჭველიშვილი დალილას ჰუმანურობას გვაჩვენებს წყნარი, რეალისტური შესრულებით. "Mon coeur s'ouvre a ta voix" შესრულებისას ის მეცო ფორტეს არასდროს აჭარბებს. რეფრენი "Ah! réponds a ma tendresse" სავსეა დიდი სინაზით, ფრაზირების ყოველი კუთხე-კუნჭული ივსება რაჭველიშვილის შინაგანი მოთხოვნილებით, რომ აღმაფრენდ აქციოს ნამღერი.

მაშინ როდესაც მის მთელ´ოპერისტულ სიდიადეს უკვე  კალაპოტები ვეღარ იტევენ, რაჭველიშვილი მარად ინრაჩუნებს კავშირს  მის შინაგან ჭეშმარიტებასთან, როგორც ტრუბადურიდან აზუჩენას "Condotta all'era in ceppi" და სოფლის პატიოსნებიდან სანტუცას "voi lo sapete" შესრულებისას.

ვერდის დონ კარლოსიდან პირველ არიას  "Nei giardin del bello" მღერის მსუბუქი, ნაპერწკლოვანი ბგერით, ამას კი წინ უყენებს ებოლის რისხვას და სასოწარკვეთას მეორე და მთავარ არიაში "O don fatale". რაჭველიშვილის ბგერა უფრო უმწიკვლოდ, უცოდველად და მჩატედ იზრდება ლიუბაშას მომატყვევებელ, დიდწილად ა კაპელა არიაში რიმსკი-კორსაკოვის ოპერიდან "მეფის პატარძალი". "O ma lyre immortelle" გუნოს ნაკლებად ცნობილი ოპერიდან "საფო" ასევე დელიკატურია და სულისშემძვრელი, რაჭველიშვილის ხმა აქ ციმციმებს და ლივლივებს მოულოდნელ კულმინაციამდე.

"თამარ მეფის კავატინა" ქართველი კომპოზიტორის, დიმიტრი არაყიშვილის ოპერიდან "თქმულება შოთა რუსთაველზე" საოცრად მომხიბვლელი დანამატია.

სიმებიანი ინსტრუმენტები დაბალი ნოტებით ამზადებენ შარლოტას წერილის არიას მასნეს "ვერტერიდან". აქ რაჭველიშვილი თავისი დაფიქრებულობით და სიტკბოებით შორს გვიტაცებს, სანამ თავად მას გაიტაცებს მისივე რომანტიკული სურვილი.

 

 

GEORGIAN MEZZO-SOPRANO Anita Rachvelishvili made her debut at La Scala in 2009 as Carmen, bursting onto the scene and launching her career with a memorable portrayal of the iconic seductress. Rachvelishvili’s voice is thrilling—sumptuously dark and passionate, with scintillating high notes—but she understands the power of enticing the ear with focused, quiet singing. Her seguidilla is notable for its gentle, almost whispered beginning, the work of a spider weaving a web around its unwitting victim. She holds her fire until the words “mon nouvel amant” (my new lover), which catapult her into the last verse and will set the hair on the back of your neck on end. Her habanera is more straightforward than one might expect, but she succeeds in making Carmen a person rather than a posturing siren. “Printemps qui commence,” from Samson et Dalila, also lives in a quiet, real place that reveals Dalila’s humanity, while “Mon coeur s’ouvre à ta voix” never rises above mezzo forte. The refrain “Ah! réponds à ma tendresse!” is replete with tenderness, and she eschews the need to fill every corner of the phrase to overflowing. 

When she does cut loose with full operatic grandeur, Rachvelishvili maintains her connection to an internal truth, as in “Condotta all’era in ceppi,” from Il Trovatore,and “Voi lo sapete,” from Cavalleria Rusticana. Her tone lightens and gleams in “Nei giardin del bello,” from Don Carlo (partnered with complementary brightness by soprano Barbara Massaro’s Tebaldo), and she counters that with Eboli’s rage and frustration in “O don fatale.” Rachvelishvili’s sound grows lighter and more innocent in Lyubasha’s haunting, largely a cappella aria from Rimsky-Korsakov’s Tsar’s Bride. “Ô ma lyre immortelle,” from Gounod’s lesser-known Sapho, is also delicate and moving, and Rachvelishvili’s voice shimmers and floats until the unexpectedly stirring climax. “The Cavatina of Queen Tamar,” from The Legend of Shota Rustaveli, by Georgian composer Dimitri Arakishvili, is a tantalizing and all-too-brief addition. The low strings dig into the opening of Charlotte’s letter aria from Werther, in which Rachvelishvili’s thoughtfulness and sweetness hold sway before her romantic desires carry her away.  —Joanne Sydney Lessner