menu
follow Anita:

04 July 2018

Il Trovatore - Verdi - ONP Bastille - 20/06/2018

Hélène Adam's Blog-post on Passion Opera: "Hat low first and foremost to Anita Rachvelishvili who tears me away, and makes live a touching Azucena, unhappy and pathetic, haunted by memories of her sinister misfortunes, like no one before her. His "Stride the vampa" is rightly literally and spontaneously ovationné by a public glued by the quality and the expressiveness of its incarnation.

It is almost the main character of the opera, probably because the others "incarnate" less their characters (it is, I think, one of the weaknesses of Radvanovsky, as for Lucic, he tends to embody always the same character from Carlo Gérard to Luna via Rigoletto).

Anita Rachvelishvili confirms that she is definitely a phenomenal artist who has everything for her and ... that continues to progress. Notes spun, crescendo, decrescendo, fortissimo followed by a pianissimo, vocalises, legato art, everything is there and yet it never gives the impression of making "beautiful song" to "make beautiful song" or show his technique . She is obviously focused on her character and her interpretation of it. When she sings, lying on the floor, in mezza voce, during the last duet ( miserere) with Manrico, we regret the interventions of the son (classless and almost screamed voice) that spoil a little the beauty of the moment ... the scene where she remembers the death of her mother burned alive is simply fantastic as we see literally the scene of horror unfold through the hallucinated story of the mezzo. Rarely seen that and it is there that one measures what is a true great-singer.


GE: ქედს ვიხრი პირველად და უმთავრესად ანიტა რაჭველიშვილის წინაშე, რომელმაც ამატირა და რომელიც ქმნის ცოცხალ, მგრძნობიარე აზუჩენას, უბედურს და პათეტიკურს, შთანთქმულს მის ავბედით  მოგონებებში, ისე, როგორც არასდროს შეუქმნია სხვას, მანამდე.
მისი “Stride la Vampa” არის ზუსტი და მაყურებელთა სპონტანურ ოვაციებს იწვევდა სწორედ ამ ინკარნაციის ხარისხი და გამოხატულება. ის ამ ოპერის მთავარი გმირია, ალბათ იმიტომაც, რომ სხვების გარდასახვა ასეთი შთამბეჭდავი ნაკლებადაა.

ანიტა რაჭველიშვილი ამტკიცებს რომ ის ნამდვილად ფენომენალური არტისტია, რომელსაც აქვს ყველაფერი, რაც სჭირდება და მაინც მუდმივად განაგრძობს პროგრესს. სხვადასხვა ნიუანსები: ნოტების მოხურვა, კრეშენდო, დიმინუენდო, ფორტისიმო, რომელსაც თან სდევს პიანოსა და ლეგატოს დახვეწილობა. ანიტა არასდროს ტოვებს შთაბეჭდილებას რომ იგი ლამაზად მღერის “ლამაზად სიმღერისთვის” ან ზედმეტად კონცენტრირდება ტექნიკაზე, იგი მთლიანად ფოკუსირებულია მის როლზე და პერსონაჟის ინტერპრეტაციაზე. როდესაც ის მღერის იატაკზე მწოლიარე, მეცა ვოჩეთი, ბოლო დუეტისას (miserere) მანრიკოსთან ერთად, ჩვენ გული გვწყდება რომ ვაჟი ერთვება სიმღერაში და აქარწყლებს ამ ულამაზეს მომენტს. სცენა, რომელშიც ის იხსენებს დედის სიკვდილს, სადაც იგი ცოცხლად დაიწვა არის აბსოლუტურად ფანტასტიკური, ჩვენ ზუსტად ვხედავთ საშინელებას, რომელსაც განიცდის და ხედავს მეცო. იშვიათად მინახავს ასეთი რამ, ეს ერთ-ერთი საზომია იმისა, თუ როგორია ნამდვილად საოცარი მომღერალი.