menu
follow Anita:

06 October 2018

Cultural Comment A Hell-Raising Mezzo-Soprano Cuts Through a Dreary First Week at the Metropolitan Opera

ნიუ იორკერი: "ის, რამაც ეს “აიდა” აქცია წარუშლელად, ანიტა რაჭველიშვილის მიერ ამნერისის მაგისტრალურად ამაღლებული შესრულებაა. ახალგაზრდა, ქართველი მეცო სოპრანოს, ცნობილს მისი კარმენით, აქვს უზარმაზარი, განმგმირავი ხმა და ის არ უშინდება გაწიროს შესრულების ტექნიკის სიწმინდე ინტენსიური გამოხატვისთვისა და შესრულებისთვის. მისი ყველა ბგერა არ იყო ლამაზი, მაგრამ ყველას ჰქონდა დრამატული აზრი და გამართლება. მისი წარუშლელი ქარიზმა გამოვლიდა ფინალურ სცენაში სადაც აიდა და რადამესი კვდებიან საფლავში, ამნერისი აგრძელებს ყურადღების მიპყრობას, მაშინაც კი, როცა არ მღერის, ის დომინირებს მთელ სცენაზე. მეტროპოლიტან ოპერა უნდა აძლევდეს მას უფლებას იმღეროს ის რაც უნდა: სწორედ ასეთი კალიბრის ოსტატების გამო არსებობს ოპერა." 

 The New Yorker-“What made this “Aida” indelible, however, was Anita Rachvelishvili’s magisterially hell-raising performance as Amneris. The young Georgian mezzo-soprano, noted for her Carmen, has a huge, piercing voice, and she isn’t afraid to sacrifice purity of technique for the sake of intensity of expression. Not all the sounds she made were beautiful, but all had dramatic point. A sign of her charisma is that during the final tableau, as Aida and Radamès are expiring in the tomb, Amneris continues to transfix the attention: even when she isn’t singing, she dominates the stage. The Met should let her do whatever she wants: artists of this calibre are the reason opera exists.

Click to read full version